حرف که می زنی

             انگار سوسنی در صدایت راه می رود

حرف بزن

       می خواهم صدایت را بشنوم

تو باغبان صدایت بودی

         و خنده ات دسته ی کبوتران سفیدی

                               که به یک باره پرواز می کنند  ...

:: غلامرضا بروسان ::

 

افتادم و بلند شدم

           چون چتری که باز می شود و              

                                          بسته می شود 

زمستان بود

              بوسه آتش زدیم و گرم شدیم 

 تو را برداشتم    

            و بر بوسه هایم به زمین زدم

  

:: غلامرضا بروسان ::