دل و دین و

         عقل و هوشم

                همه را بر آب دادی

ز کـــــدام بـــــاده ســـــاقی به من خـــــــراب دادی

چه دل و چه دین و ایمان همه گشت رخنـه رخنـه

                                        مژه‌های شوخ خود را چه به غمزه آب دادی

دل عــــالمی ز جــــــا شد چه نقــــــاب بر گشودی

                                        دو جهان به هم بر آمد چه به زلف تاب دادی

در خـــــرمی گشــــــودی چه جمــــــال خود نمودی

                                         ره درد و غم ببستی چه شـــــراب نـاب دادی

ز دو چشـــــم نیـــم مستت می نـــاب عاشقـــان را

                                        ز لب و جــــوی جبینت شکـــــر و گلاب دادی

همــــه کس نصیب خود را برد از زکــــات حسنت

                                         بــه من فقیــــر و مسکین غم بی‌حساب دادی

همه سرخوش از وصالت، من و حسرت و خیالت

                                        همه را شــــراب دادی و مــــرا ســـراب دادی

ز لب شکر فروشت دل " فیض " خـواست کـامی

                                       نه اجــــابتی نمـــــودی نه مــــرا جـــواب دادی

 

:: فیض کاشانی ::

 

*  تصویر انتخابی از باران های آرام

+ سپاس از ایراندخت عزیز