هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

 

هر که دلارام دید

            از دلش آرام رفت 

چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

یـــاد تـو می‌رفت و ما عاشق و بی‌دل بدیم

                                    پـــرده برانـداختی کــــار به اتمـــام رفت              

ماه نتابد به روز چیست که در خانه تافت

                                    سرو نروید به بام کیست که بر بام رفت  

مشعله‌ای برفروخت پرتو خورشید عشق

                                   خـرمن خاصان بسوخت خانگه عام رفت      

عارف مجمـــوع را در پس دیــــوار صبر

                                  طـــاقت صبــرش نبود ننگ شد و نام رفت 

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی

                                 حـــاصل عمر آن دمست بــاقی ایــــام رفت 

 

 :: سعدی ::

  

کُ نج نوشت : دل موضع صبر بود و بُردی .. سعدی

ادامه نوشته

بیــا که در غــم عشقت 

                   مشوشم بی تــــو  

 بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو

شب از فراق تو می‌نالم ای پــری رخسار  

                                        چو روز گردد گویی در آتشم بی تو

دمی تــــو شــــربت وصلــم نداده‌ای جـــانا    

                                     همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو

اگر تـــو با من مسکیــن چنین کنی جـــانا  

                                    دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی تو

 پیـــــام دادم و گفتم بیـــــا خوشـــم می‌دار  

                                جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

:: سعدی ::

کُ نج نوشت : هیچوقت برای نگهداشتن کسی که فرق تو، با بقیه رو نمی فهمه تلاش نکن ... 

:: جایی دیگر - گلی ترقی ::

 

از در آمدی و من از خود به در شدم

از در آمدی و

         من از خود به در شدم                 

گویی کـــز این جهـان به جهان دگــر شدم

گوشم به راه، تا که خبر می دهد ز دوست          

                                       صاحب خبر بیامد و من بی خبر شدم

گفتــــــم ببینمــــش مگـــــرم درد اشتیــــاق                

                                       ساکـن شود، بدیدم و مشتاق تر شدم

چون شبنـــــم اوفتــــــاده بـــــدم پیش آفتاب                

                                   مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم

دستــــم نداد قــــوت رفتن به پیــــش دوست           

                                    چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تــــا رفتنــــش ببینــــم و گفتنـــش بشنــوم            

                                   از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت                

                                    کاول نظـــر به دیدن او دیـــــده ور شدم

بیزارم از وفای تو، یک روز و یک زمان                

                                  مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شـــدم

او را خـــــود التفات نبودی به صیــــد من                

                                  من خویشتن به اسیـــر کمــــند نظر شدم

گویند روی سرخ تو، سعدی که زرد کرد؟          

                                 اکسیر عشـــــق بر مسم افتـاد و زر شدم

 

:: سعدی ::

 

+ با صدای بی نظیره استاد شجریان بشنوید.

++

طبیبی پری چهره در مرو بود

طبیبی پری چهره در مرو بود

        که در باغ دل قامتش سرو بود

                    نه از درد دلهای ریشش خبر

                              نه از چشم بیمار خویشش خبر

حکایت کند دردمندی غریب

   که خوش بود چندی سرم با طبیب

                    نمی‌خواستم تندرستی خویش

                                 که دیگر نیاید طبیبم به پیش

بسا عقل زورآور چیردست

      که سودای عشقش کند زیردست

                   چو سودا خرد را بمالید گوش

                                 نیارد دگر سر برآورد هوش

 

:: سعدی ::

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

              یا چه کردم که نگه باز به من می‌نکنی

                     دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست

                                             تا ندانند حریفان که تو منظور منی

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند

           تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

                              تو همایی و من خسته بیچاره گدای

                                         پادشاهی کنم ار سایه به من برفکنی

بنده وارت به سلام آیم و خدمت بکنم 

            ور جوابم ندهی می‌رسدت کبر و منی

                  مرد راضیست که در پای تو افتد چون گوی

                                      تا بدان ساعد سیمینش به چوگان بزنی

مست بی خویشتن از خمر ظلومست و جهول 

               مستی از عشق نکو باشد و بی خویشتنی

                          تو بدین نعت و صفت گر بخرامی در باغ

                                         باغبان بیند و گوید که تو سرو چمنی

من بر از شاخ امیدت نتوانم خوردن

            غالب الظن و یقینم که تو بیخم بکنی

                     خوان درویش به شیرینی و چربی بخورند

                                      سعدیا چرب زبانی کن و شیرین سخنی

 

:: سعدی ::