باران یعنی تو برمی‌گردی

 

 

دوباره باران گرفت
باران معشوقه‌ی من است
به پیش بازش در مهتابی می‌ایستم
می‌گذارم صورتم را و
لباسهایم را بشوید
اسفنج وار
باران یعنی برگشتن هوای مه آلود شیروانی های شاد!
باران یعنی قرارهای خیس
باران یعنی تو برمی‌گردی
شعر بر می‌گردد
پاییز به معنی رسیدن دست های تابستانی توست
پاییز یعنی مو و لبان تو
دست‌کش ها و بارانی تو
و عطر هندی‌ات که صد پاره‌ام می‌کند
باران‌، ترانه‌ای بکر و وحشی ست
رپ رپه‌ی طبل‌های آفریقایی ست
زلزله وار می‌لرزاندم!
رگباری از نیزه‌ی سرخ پوستان است
عشق در موسیقی باران دگرگون می‌شود
بدل می‌شود به یک سنجاب
به نریانی عرب یا پلیکان غوطه ور در مهتاب!
چندان که آسمان سقفی از پنبه های خاکستری ابر می‌شود
و باران زمزمه می‌کند
من چون گوزنی به دشت می‌زنم
دنبال عطر علف
و عطر تو که با تابستان از این جا کوچیده

:: نزار قبانی 

::

 

کُ نج نویس : باران چون معشوقه یی قدیمی 

                          از سفری دور باز آمده است! .. نزار قبانی

 

تو را زنانه می خواهم ..


تو را زن می خواهم آن گونه که هستی
از کیمیای زن چیزی نمی دانم
از سرچشمه ی حلاوت او
از این که غزال ماده چگونه غزال شد
از این که پرندگان چگونه نغمه سرایی آموختند

تو را چون زنانی می خواهم
در تابلوی های جاودانه
چون دوشیزگان
نقش شده بر سقف کلیساها
که تن در مهتاب می شویند.

تو را زنانه می خواهم
تا درختان سبز شوند
ابرهای پر باران به هم آیند
باران فرو ریزد

تو را زنانه می خواهم
زیرا تمدن زنانه است
شعر زنانه است
ساقه ی گندم
شیشه ی عطر
حتی پاریس زنانه است
و بیروت
با تمامی زخمهایش، زنانه است

تو را سوگند به آنان که می خواهند شعر بسرایند
زن باش
تو را سوگند به آنان که می خواهند خدا را بشناسند
زن باش


:: نزار قبانی ::



همه محاسبات مرا

                 در هم ريخته ای

تا يک ساعت پيش

                   فکر می کردم

                           ماه در آسمان است

اما يک ساعت است

                 که کشف کرده ام

ماه

         در چشمانِ تو جای دارد


:: نزار قبانی ::

 


به روانیِ موسیقی‌ست

           عطری که می‌زنی به تن‌ات

امضای توست

            نمی‌شود جعل‌اش کرد

  

:: نزار قبانی ::

 

قصه‌، قصه‌ی‌ آن‌ ماهی‌ مطلّاست‌



قهوه که می خوری به من گوش بده

                شاید دیگر با هم قهوه نخوریم

فرصتی نداشته باشیم

                    برای‌ گپ‌ زدن‌!

نه‌ از تو چیزی‌ می‌گویم‌

                        نه‌ از خودم‌

ما شمالی‌ترین‌ نقطه‌ی‌ عشقیم‌

                     دو سطرِ حاشیه‌نویسی‌ شده‌ با مداد

درباره‌ی‌ چیزی‌ بزرگ‌ ترُ پاک‌ تر از من‌ و تو                                                   

                        حرف‌ می‌زنم‌

عشق‌ ، شاپرکی‌ آمده‌ از بهشت‌ بود

                     بر شانه‌هامان‌ نشست‌ُ ما پراندیمش‌

ماهی‌ مطّلایی‌ بود آمده‌ از دریا

                            ما لِه‌ اش‌ کردیم‌!

ستاره‌ یی‌ آبی‌ بود که‌ سوزاندیمش‌

مهم‌ نیست‌ که‌ تو چمدانت‌ را ببندی‌ و بروی‌

                          تمام‌ِ زنها در خشم‌ چنین‌ می‌کنند

مهم‌ نیست‌ که‌ من‌ سیگارم‌ را با خشم‌

                             روی‌ مبل‌ خاموش‌ کنم ‌...

مسئله‌ پیچیده‌ تر از اینهاست‌

                         به‌ من‌ و تو مربوط‌ نیست‌

ما دو صفر در شمال‌ عشقیم‌ُ

              دو سطرِ حاشیه‌نویسی‌ شده‌ با مداد ...

قصه‌، قصه‌ی‌ آن‌ ماهی‌ مطلّاست‌

                که‌ دریا به‌ آغوشمان‌ افکند

                        ما میان‌ِ انگشتانمان‌ لِه ‌اش‌ کردیم‌!

 

:: نزار قبانی   ::

  

نمی‌دانم‌ چه‌گونه‌، این‌ فصل‌ها را بی‌تو تاب‌ بی‌آورم‌ !


باران که می زند به پنجره،

جای‌ خالی‌اَت‌ بزرگ‌تر می‌شود!

وقتی‌ مِه‌ بر شیشه‌ها می‌نشیندُ

بوران‌ شبیخون‌ می‌زَند،

هنگامی‌ که‌ گُنجشک‌ها

برای‌ بیرون‌ کشیدن‌ِ ماشینم‌ از دل‌ِ برف‌ سَر می‌رسند،

حرارت‌ِ دستان‌ِ کوچک‌ِ تو را

به‌ یاد میاورم‌

وَ سیگارهایی‌ را که‌ با هم‌ کشیده‌ایم‌،

نصف‌ تو،

نصف‌ من‌ ...

مثل‌ِ سربازهای‌ هم‌ْسنگر !

وقتی‌ باد پرده‌های‌ اتاق‌ُ

جان‌ِ مَرا به‌ بازی‌ می‌گیرد،

خاطرات‌ِ عشق‌ِ زمستانی‌مان‌ را به‌ خاطر می‌آورم‌

دست‌ به‌ دامن‌ِ باران‌ می‌شوم‌،

تا بر دیاری‌ دیگر ببارد

وَ برف‌

که‌ بر شهری‌ دور ...

آرزو می‌کنم‌ خُدا

زمستان‌ را از تقویم‌ِ خود پاک‌ کند !

نمی‌دانم‌ چه‌گونه‌،

           این‌ فصل‌ها را 

                               بی‌تو 

                                       تاب‌ بی‌آورم‌ !

  

:: نزار قبانی ::